माउंट सिनाई येथील संशोधकांच्या नेतृत्वाखालील एका नव्याने प्रकाशित झालेल्या अभ्यासात पर- आणि पॉलीफ्लुरोआल्किल पदार्थांच्या (PFAS) संपर्कात येणे आणि टाइप 2 मधुमेह होण्याचा धोका वाढणे यांच्यात एक महत्त्वाचा संबंध आढळून आला आहे. पीअर-रिव्ह्यूड जर्नल eBioMedicine मध्ये प्रकाशित झालेले हे निष्कर्ष या सततच्या पर्यावरणीय रसायनांच्या दीर्घकालीन आरोग्य परिणामांबद्दल वाढत्या वैज्ञानिक चिंतेला हातभार लावतात. PFAS, ज्याला अनेकदा “कायमचे रसायने” म्हणून संबोधले जाते, हे कृत्रिम संयुगे आहेत जे नॉनस्टिक कुकवेअर, वॉटरप्रूफ कपडे, डाग-प्रतिरोधक कापड आणि विविध औद्योगिक अनुप्रयोगांच्या उत्पादनात मोठ्या प्रमाणात वापरले जातात.
क्षय होण्यास प्रतिकार करण्यासाठी ओळखले जाणारे, PFAS वातावरणात आणि मानवी शरीरात दीर्घकाळ टिकू शकते. माउंट सिनाईच्या संशोधकांनी रक्ताच्या नमुन्यांमध्ये वाढलेले PFAS पातळी कालांतराने टाइप 2 मधुमेह होण्याच्या उच्च संभाव्यतेशी जोडलेले आहे का हे तपासले. या अभ्यासात BioMe मध्ये नेस्टेड केस-कंट्रोल डिझाइनचा वापर करण्यात आला, जो एक मोठ्या प्रमाणात, इलेक्ट्रॉनिक आरोग्य रेकॉर्ड-लिंक्ड बायोबँक आहे ज्याने 2007 पासून न्यू यॉर्कमधील माउंट सिनाई रुग्णालयात उपचार घेतलेल्या 70,000 हून अधिक रुग्णांची वैद्यकीय आणि लोकसंख्याशास्त्रीय माहिती संकलित केली आहे .
संशोधकांनी नुकतेच टाइप २ मधुमेहाचे निदान झालेल्या १८० व्यक्तींची निवड केली आणि त्यांना मधुमेह नसलेल्या १८० नियंत्रित विषयांशी जुळवले. प्रमुख लोकसंख्याशास्त्रीय चलांमध्ये सुसंगत तुलना सुनिश्चित करण्यासाठी वय, लिंग आणि वंशावळ यावर आधारित जुळणी करण्यात आली. सर्व ३६० सहभागींच्या रक्ताच्या नमुन्यांचे विश्लेषण करून त्यांचे पीएफएएस एक्सपोजर लेव्हल निश्चित करण्यात आले. अभ्यासात असे आढळून आले की ज्या व्यक्तींच्या रक्तात पीएफएएसचे प्रमाण जास्त आहे त्यांना टाइप २ मधुमेह होण्याचा धोका लक्षणीयरीत्या वाढतो.
पीएफएएसच्या संपर्कात मधुमेहाच्या प्रारंभाशी मजबूत संबंध दिसून येतो.
विशेषतः, PFAS एक्सपोजर रेंजमध्ये होणारी प्रत्येक वाढीव वाढ मधुमेहाच्या सुरुवातीच्या 31 टक्के वाढीशी संबंधित होती, ज्यामुळे रासायनिक एक्सपोजर आणि रोग विकास यांच्यातील एक मजबूत आणि मोजता येणारा सहसंबंध अधोरेखित झाला. जोखीम मोजण्याव्यतिरिक्त, संशोधनात संभाव्य जैविक यंत्रणांचा शोध घेण्यात आला जो निरीक्षण केलेल्या संबंधाचे स्पष्टीकरण देऊ शकतात. निष्कर्षांवरून असे सूचित होते की PFAS एक्सपोजर चयापचय कार्यांमध्ये, विशेषतः अमीनो अॅसिड बायोसिंथेसिस आणि औषध चयापचयात गुंतलेल्या कार्यांमध्ये व्यत्यय आणू शकते.
या व्यत्ययांमुळे शरीराची रक्तातील ग्लुकोजची पातळी नियंत्रित करण्याची क्षमता बिघडू शकते, ज्यामुळे इन्सुलिन प्रतिरोधकता सुरू होण्यास हातभार लागतो आणि शेवटी टाइप 2 मधुमेह होतो. संशोधकांनी यावर भर दिला की PFAS च्या संपर्कात येण्यापासून रोखणे हे सार्वजनिक आरोग्य प्राधान्य असले पाहिजे. त्यांनी नमूद केले की कार्यकारणभावाची पुष्टी करण्यासाठी आणि डोस-प्रतिसाद संबंधांचा शोध घेण्यासाठी पुढील संशोधन आवश्यक असले तरी, व्यावसायिक आणि ग्राहक दोन्ही ठिकाणी या रसायनांशी संपर्क कमीत कमी करण्याचे महत्त्व पुरावे समर्थन करतात.
यामध्ये PFAS असलेल्या उत्पादनांच्या पर्यायांचे मूल्यांकन करणे आणि कठोर पर्यावरणीय आणि उत्पादन नियंत्रणे लागू करणे समाविष्ट आहे. या अभ्यासात PFAS ला हार्मोनल व्यत्यय, रोगप्रतिकारक शक्ती कमजोरी आणि काही विशिष्ट कर्करोगांसह दीर्घकालीन आरोग्य स्थितींशी जोडणाऱ्या वाढत्या पुराव्यांमध्ये भर पडते. टाइप 2 मधुमेहाचे जागतिक प्रमाण वाढत असताना, व्यापक प्रतिबंधात्मक धोरणे विकसित करण्यासाठी आणि भविष्यातील नियामक धोरणांची माहिती देण्यासाठी PFAS सारख्या पर्यावरणीय जोखीम घटकांची ओळख पटवणे आवश्यक आहे. – कंटेंट सिंडिकेशन सर्व्हिसेस द्वारे